Rüya


Aslı Can gözlerini açtığında kendini karanlık bir odada buldu. Nerde olduğunu anlamaya çalışırken, buraya nasıl geldiğini de düşünüyordu. Başı dönmesinden dolayı yavaş hareket ederek yatakta doğruldu. Şu karanlığı aydınlatacak bir ışık bulmalıydı. Ayağa kalktı ve ellerini havaya kaldırarak gözlerinin işlevini ellerine devretti. Elleriyle yatağın yanında duran komedinin üstündeki lambayı buldu. Lambayı açmasıyla gözlerini kısması bir oldu. Işık gözlerini kamaştırmıştı ve ışığa alışana kadar etrafına göz atamadı. Evet bu gene aynı odaydı. Odayı tanıyınca başına geleni anlamıştı.

Birkaç gün önce başlayan ve her akşam gördüğü rüyadaydı, ama artık bir kabusa dönüşmüştü. Rüyanın başında hep bu odada uyanıyordu, ama rüyanın kontrolü kendi ellerindeydi. Oda aynı odaydı ama eşyaların yerlerinde değişmeler olabiliyordu. Kolunda da bir serum takılı olmuştu şimdiye kadar. Daha da ilginci bilinci çok açıktı. Yapacağı her şeye kendi karar veriyordu. Gerçek hayatında bile bu kadar bilinçli hareket edemiyordu.

Gerçek yaşamında mutlu bir evliliği ve iki çocuğu vardı. Kocası çocuklarının da okuduğu okulda öğretmendi. Her gün okul çıkışı çocuklar babalarının arabasıyla eve gelirlerdi. Aslı da ikide birde pencereden gelip gelmediklerine bakardı. Çünkü bu hayatta onlardan başka kimsesi kalmamıştı. Onları kaybetmek onun için ölümden beterdi. Bu kabus ailesini daha çok özlemesine sebep oluyordu. Kısıtlı bir alanda onlardan yoksun geçen saatler…

Artık gözleri ışığa alışmıştı. Odadaki farklılıkları araştırdı hemen. Aslında yatağa yatıp uyusa bu kabustan o gün için kurtulurdu. Ama tamamen kurtulmanın yolunun rüyada gizli olduğuna inanıyordu. Odada yatak, komedin ve dolaptan başka eşya yoktu. Bir de tuvaleti vardı. Pencerenin yanına giderek dışarıya baktı. Dışarıda da bir değişiklik yoktu. Bir hastanenin bahçesine benziyordu dışarısı. Daha önce de bunun farkına varmıştı. Demir parmaklıklar olmasa dışarı çıkabilirdi. Kapı da hep kilitli oluyordu. Bu kadar kısıtlı alanda ne yapabilirdi? Tuvalette giderek ihtiyacını giderdi önce. Yapacak şey olmadığı için kapıya bakmaya karar verdi. Heyecanlanmıştı. Bu sefer açık olmasını diledi. Belki dışarı çıkınca biterdi bu kabus. Derin bir nefes alıp kapı kolunu aşağı çekti. Kalp atışları hızlandı birden. Kapı açılmıştı ve bu sefer kurtulabilirdi. Kapıyı hafif araladı ve sadece başını dışarı çıkardı. Uzun bir koridor ve üzerinde numaralar olan, birbirinin benzeri kapılar vardı. Dışarı çıkarak kendi kapı numarasına baktı. C-201 yazıyordu. Koridorun sonundaki pencereden giren ay ışığı olmasa önünü dahi göremezdi. Pencerenin küçük karelere bölünmüş çerçevesi, ay ışığının üzerine vurmasıyla, koridorun zemininde boydan boya bir gölge oluşturuyordu. Pencereye yaklaşıyordu ve yaklaştıkça gölgesi uzuyordu.

Pencereden dışarı baktı. Hastane sandığı bu binanın kendi odasından gözükmeyen tarafını gördü bu sefer. Burada da parmaklıklar vardı. Bir kapının üstünde “Hemşire Odası” yazıyordu. Kapıyı zorladı ama kilitliydi. Bu lanet rüya her odayı kilitlemek zorundaydı sanki. Belki de yavaş yavaş açılacaktı kapılar. Önce kendi odasının kapısı açılmıştı, bir sonraki rüyada da başka bir kapı açılırdı belki. Şansını diğer kapılarda denemek için diğer katlara bakmaya karar verdi. Açık bir kapı bulacaktı elbet.

Merdivenlerin başına geldi. Bütün binalar bu merdivene bağlıydı sanki. Merdivene açılan birçok kapı vardı. Labirent gibi bir yerdi. Kendini labirentte  peynire ulaşmaya çalışan bir fare gibi hissetti bir an. “Peki ben neye ulaşmaya çalışıyorum?” diye düşündü. Birden aklına bir fikir geldi. Denemekte fayda vardı, nasıl olsa bu bir rüyaydı ve kaybedecek bir şeyi yoktu.

Adımlarını hızlandırarak, hastanenin soğuk zemininde çıplak ayaklarıyla yürümeye başladı. Merdivenlerden yukarı çıkıyordu. Bir kat, iki kat derken en üst kata ulaştı. Etrafına bakındı ve çatıya çıkabileceği bir yer aradı. Koridorun sonundaki ayaklı merdiveni gördü. Merdiveni kullanarak yukarı tırmandı ve kapağı kaldırarak çatıya çıktı. Üzerindeki tek parça elbise ve çıplak ayaklarıyla çatıda dururken esen rüzgarla irkildi. Bu irkilmenin son olmasını beklediği bu kabustan kendini uyandırabileceğinden korktu. Çünkü bir dahaki rüyada kapıyı açık bulamayabilirdi.  Rüyalarında ani durumlar yüzünden hep uyanırdı. Yüksekten atlayıp yere düştüğü rüyalar hep terler içinde uyanmasına sebep olmuştu. Şimdi de bu kabustan bu şekilde kurtulmayı umuyordu. Rüyasında ölüp rüyayı da öldürecekti. Yavaş yavaş ve soğuktan titreyerek çatının ucuna doğru yaklaştı.

*******

Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde İntihar

Hastane yetkilileri Aslı Can adlı hastanın Cuma gecesi intihar ettiğini açıkladı. Birkaç gün önce hastaneye gelen Aslı Can’ın hastalığının teşhisi konulamamıştı ama ailesini trafik kazasında yitirmesinden dolayı akli dengesini yitirdiği açıklandı. Hastaların kapılarının kilitli olması gerekirken kapıyı kimin açık bıraktığı araştırılıyor. Aslı Can’ın da  kapının açık kalmasından faydalanarak çatıya ulaştığı sanılıyor. Yetkililer sorumlunun bulunup cezalandırılacağını söyledi. Bütün gün seruma bağlı şekilde uyuduğu açıklanan Aslı Can’ın neden uyandığı ve intihar ettiği ise tam olarak bilinmiyor.